Έθνος που ξεχνά είναι έθνος που πεθαίνει.
Έχουν οι σημερινοί Έλληνες κάποια σχέση με τους προγόνους τους της Κλασσικής Εποχής; Που είναι η καλλιέργεια; Που είναι η πρωτοπορία; Που χάθηκε η πνευματικότητα;
Ο τόπος μας δεν κατοικείται πια από απογόνους του Αριστοτέλη και του Περικλή. Κατοικείται από μια ελληνόφωνη μάζα, που αυτοαποκαλείται λαός, που και αυτά τα ελληνικά μοιάζει να τα μισεί και τα κακοποιεί διαρκώς. Κατοικείται από ανθρώπους που αδυνατούν να διαβάσουν και να ακολουθήσουν 3 αράδες έντυπες οδηγίες, από ανθρώπους που αγνοούν την ιστορία τους, όχι μόνο γιατί την διδάσκονται λειψή, αλλά γιατί κατά βάθος αδιαφορούν γι’ αυτήν.
Αν μιλήσεις για την αρχαία Ελλάδα, θα σε πουν γραφικό. Αν μιλήσεις για το Βυζάντιο θα σου πουν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι Θεοκρατικό κράτος.
Αν μιλήσεις για το 1922 θα σε πουν εθνικιστή και αν πεις τίποτα για το πολυτεχνείο θα βρεθούν κάποιοι να σε πουν τρομοκράτη.
Αν μιλώντας για τη θρησκεία αναφερθείς στον Παλαιών Πατρών Γερμανό, μπορεί κάποιος να βρεθεί να σου πει ότι ήταν μπλεγμένος σε σκάνδαλο ανταλλαγών.
Και καλύτερα να μην πεις ότι στη σημαία υπάρχει ο Σταυρός, γιατί είναι ικανοί να εγείρουν θέμα αλλαγής της
Ζούμε λένε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Δεν μπορεί να κολλάμε σε τέτοια πράγματα γιατί πλέον στη χώρα ζουν και μη Έλληνες, ζουν και αλλόθρησκοι, και δεν πρέπει να τους κάνουμε να νιώθουν μειονεκτικά.
Στην εποχή μας βασιλεύουν ο πραγματισμός και ο υλισμός. Δεν μπορείς να επικαλείσαι πράγματα που σε κάνουν εθνικά υπερήφανο γιατί όλοι σε κοιτούν με μισό μάτι. Δεν υπάρχουν σου λένε σύνορα, δεν υπάρχουν Έθνη.
Όμως η αλήθεια είναι μια και πονά:
Έθνος που ξεχνά είναι έθνος που πεθαίνει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου